PANDA SELU ESELA

-

“Dün yağmur yağacaktı, gün döndü, yarın yağdı, Bugün dindi. Ağlayacaktı. Kim anlayacaktı.”
Özdemir Asaf

O, ağır tek bir damla ile yaprak sarsıldı. Damla, titreyerek süzüldü, esnedi ve aşağıya doğru yaprağı eğerek düştü. Yaprağın sarsılışı ve oluşturduğu titreşimleri kim bilir, hangi canlı duyabildi ve belki korktu ve belki bir şeyleri başlatması gerektiğini hatırladı ve belki de kaçtı ve belki de mutlu oldu. Sonra ikinci bir damla düştü, sonra üçüncü, sonra dördüncü sonra sayamayacağım kadar sonsuz, göremeyeceğim kadar uçsuz, dokunamayacağım kadar hızlı onlarca, yüzlerce, binlerce, milyonlarca damla yere dokundu. Toprağa karıştılar, İşte, başlamıştı tabiatın bize dinlettiği müzik...

Şimdi öyle güvenli ki sokaklar. Öylesine güzel ki yürümek için... Yağmurda acele eden insanları gördükçe, doğamızdan ne kadar koptuğumuzu ve korktuğumuzu hissediyorum. Oysa ki, yağmurlarda acele edilmez! Yavaş yavaş yürünür. Yağmurdan başka hiç bir şeyi umursamazsınız ve belki bir şarkı mırıldanarak yavaş yavaş yürürsünüz. Dünyanın en temiz, en saf suyuyla ıslanarak, yağmurun kendine özgü kokusunu içinize çekerek, o bazen hızlı, bazen yavaş sesini dinleyerek yürürsünüz. Evet, Tanrı’nın kendisi ağlıyordur. Sizin için, karşıdaki adam için, bekleyen çocuk için, poşetli kadın için, yitirdiğiniz sevginiz için, koklayamadığınız tüm bebekler için, aradığınız gençliğiniz için, hayalleriniz ve umutlarınız için, tüm günahlarınız için, tüm hatalarınız için... Birden yağmur kadar saf ve temiz olursunuz. Ardından da gülümsemeye, hatta kahkaha atmaya başlarsınız. Çünkü yağmur temiz, huzurlu ve de saftır.


Hele bu şehirde yağmur demek... İstanbul’da yağmur her yağdığında ben, sen olup yağıyor gibi oluyorum. Tanrı, yarattığı bu insanların şekilsizliği karşısında dökerken gözyaşı, beni görüyor, duraksıyor ve ben, sen olup yağıyorum. Sanki her gece beni sana taşıyan o küçük insanların amacı ile aynı gibi: yağmur olup sana dokunmak...

Bu şehirde yağmur her yağdığında sanki ağlıyor gibi İstanbul. Karanlık, kasvetli bir hava çöküyor bazen bu şehrin üstüne.  Ama  hüzün en çok bu şehre yakışıyor be! Hele sen gidince sonbahar oluyorum ya ben, istiyorum ki çocuklar kadar berrak pınarlar olsun avuçlarında, bir yudum içtiğimde ay kanatların gözlerime gözlerinle takılsın. Yağmur yağınca bu şehire, hele ki ben yine sonbaharsam, insanlar kaçışıyor, sokaklar sessizleşiyor.  Keşke İstiklal Caddesi'nde veya Boğaza karşı sıcak bir kafede olsam, seninle yürüsem ıslak yollarında ıslansak, yıkansa ruhlarımız kaldırımlarla beraber dedirtiyor insana. Sanki sokağa çağırıyor İstanbul beni böyle havalarda...

Yağarım da toprak kokarım. Kanarım da asarım gözlerimi. Sen gidersen; denizler de gider kıyılarımdan, uzak iklimlerde eser sesim.

Ama bilirim ki, neresi olursa olsun, yağmur, yağmurdur. gerisi, kalbinde ne varsa odur. Yağmur, geri verecek buharlaşan sevgimizi...

Aydın Şelte
07.06.2014


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kapitalizmin Tahribatı ve Yeni Bir Yol Üzerine Tartışmalar

-
Resim
12 Ocak 2020 Pazar günkü yazısında ‘sadece’ Avustralya yangını üzerinden çağın vebası olarak kapitalizmi işaret eden Işıl Özgentürk [1], acaba bugün dünyada ve Türkiye’de daha sonrasında yaşananları da görmüş olarak kapitalizm mi sadece bir veba olarak adlandırmaya devam eder miydi? Yalnızca geçtiğimiz sene küresel ısınmanın tetiklediği doğal afetlerin sonucu olarak 4 bin 570 can ve 140 milyar dolar kayba [2] sadece bu seneki Ocak ayını eklersek karşımıza feci bir tablo çıkıyordu. Dünya gündemine, Corona virüsü, Avustralya’daki yangınlar, Küba ve çevresindeki depremler, Kuzey ülkelerine hala kar yağmazken Güney’in beyaza bürünmesi, eriyen buzulların normalin de ötesinden hızlanması, Brezilya ve Şili başta olmak üzere Hindistan’a ve Çin’e kadar ölümlü fırtınaların/kasırgaların vuku bulması damga vururken; Türkiye gündemine Manisa ve Elazığ depremleri, Van’da çığ felaketi, Sabiha Gökçen Havalimanı faciası damga vuruyordu [3, 4]. Işıl Özgentürk yazısında çok haklı bir şekilde ve de ta...
Devamı

İsveç Aylığı: Ocak

-
Resim
9 Ocak 2017 Pazartesi İstanbul’da kar fırtınasının olduğu, birçok uçuşun iptal edildiği ve en önemlisi, ayrılık acısı ile beraber, aldığı çok kötü bir haberin yıkımını yaşayan bir parçamı arkamda bırakarak İskandinavya’ya adım attım. İskandinavya diyorum, çünkü yaşadığınız yere bağlı olarak İskandinavya’da Oslo Gardermoen, Stockholm Arlanda, Göteborg Landvetter, Kopenhag Kastrup havalimanlarından birisini seçmeniz yararınıza olacak. Örneğin İsveç’in kuzey, güney veya direkt batısına gelecekseniz Stockholm doğru adresken, doğusu için Oslo’yu tercih etmelisiniz. Orta kısım için Göteborg ne kadar uygunsa, en uç güney için Kopenhag’dan Malmö’ye geçişiniz daha rahat olacaktır. Bu yaklaşımla, uçuşum Oslo’ya gerçekleşti. Çalışmak üzere geldiğim firma 2018 senesinde üç yüz ellinci yılını kutlayacak olan Uddeholms AB. Geçmişte demir madenlerinin bulunduğu, bölgedeki dört eski maden işletmecisi ve demir çelik üreticisinin oluşturduğu ASSAB firmasını 1976 senesinde satın alan, dünyanın en büyü...
Devamı

Derbentçilik

-
Küpe 2025’e bir kala, konuya en uzak yerden gireceğim: Soyadımdan, Şelte’den… Etimolojik bir gezi ile başlayıp biraz politik ekonomiye bulandıracak ve geleceği öngörmeye çalışacağım. Biraz komplo kokacak, yer yer zorlayacak; ancak sakince mantığa yerleşmeye başlayacak. Şelte, bugünkü anlamıyla “şilte”nin Türkçeye geçmiş hali. Kökeni Farsça olan bu sözcüğün daha geçmişinde ise Hint-Avrupalılık yatıyor. Farsça olduğu iddia edilse de kökeni için gösterilen “çilta, çihil” terimleri, çok katlı battaniye ve ondan yapılmış asker giysisi, zırh anlamına geliyor. Bu durum, sözcüğün Türkçe kökenli olma olasılığını oldukça güçlendiriyor [1]. Nitekim “zorlama” bir akıl yürütme ile bir savaşçının üzerine örttüğü küpesinden (evet, eski Türkçe küpe zırhtır) yalınca bir katmanlı örtüye dönüşmüş olması açıklanabilir. Sırasıyla şu anlamlara evrilmiş: Çilta: Bir çeşit zırh Türkçeye “şilte” olarak ve kılıflı minder anlamıyla Kürtçeye “şelte” yatak örtüsü anlamıyla İngilizceye, Ön-Hint-Avrupa dilindeki skel...
Devamı